تو نیستی و این در و دیوار هیچوقتغیر از تو من به هیچکس انگار هیچوقتاینجا دلم برای توهی شور میزنداز خود مواظبت کن و نگذار هیچوقتاطلاعات تازه گفت شهر شما امن و راحت استمن باورم نمیشود، گزارش‌ها تازه هیچوقتحیفند روزهای جوانی، نمیشونداین روزها دو مرتبه تکرار هیچوقتمن نیستم بیا و فراموش کن مراکی بودهام بر...

باران كه مي باردسر حوض مي رومو از پشت شيشه ي اشكمتصويرت را در حوض نگاه مي كنمو مثل هميشه تصويرت از قطرات اشك و بارانبه حركت در مي آيد و منلبخند زنان رقصيدنت را به تماشا مي نشينم«بهرام باعزت» Adblock test (Why?)

تو نیستی و این در و دیوار هیچوقتغیر از تو من به هیچکس انگار هیچوقتاینجا دلم برای توهی شور میزنداز خود مواظبت کن و نگذار هیچوقتاخبار گفت شهر شما امن و راحت استمن باورم نمیشود، اخبار هیچوقتحیفند روزهای جوانی، نمیشونداین روزها دو مرتبه تکرار هیچوقتمن نیستم بیا و فراموش کن مراکی بودهام برات سزاوار؟... ه...

چه شبهائی که از دیوار بلند خیال بالا آمدم و به حجمِ ناباورانه ی تو در تنگنای هستی ام  خیره شدم اما  افسوس هیچوقت نشد تو را  چنان که دلم می خواست ببینم زیبای من ! نمی دانم کدام محرم دلروزی در این حرم گفتکه تو برای من هست که هستی !برای اشکهای خاموشم  ، برای دلِ همیشه تنگم  ، برای سوزهای شبانه ام، و  ب...

نیمه شب بود و غمی تازه نفسره خوابم زد و ماندم بیدارریخت از پرتو لرزندهی شمعسایهی دسته گلی بر دیوارهمه گل بود ولی روح نداشتسایه ای مضطرب و لرزان بودچهره ای سرد و غم انگیز و سیاهگوئیا مردهی سرگردان ب

عـــاشــق دلفســـرده ام آتش ِ جــان ِ من چه شد؟ســـوز ِ درون ِ من چه شد شور ِ نهان ِ من چه شد؟برده مـــرا کشـان کشــان ایـــــن دل ِ زار ِ خونفشانتا دل ِ شهر ِ خامشــــان نام و نشان ِ من چه شد؟جنگــــ

هر لحظه مزن در،که در این خانه کسی نیستبیهوده مکن ناله،که فریاد رسی نیستشهری که شه و شحنه و شیخش همه مستندشاهد شکند شیشه که بیم عسسی نیستآزادی اگر می طلبی،غرقه به خون باشکاین گلبن نو خاسته بی خار و خسی

برای روی تو ای مه نقاب لازم نیستاگر تو کنی جلوه آفتاب لازم نیست نفوذ عشق نگه کن که شیخ کهنه پرستنوشته تازه که شرعاً حجاب لازم نیست ایالت دل عشاق در حمایت تو استبه ملک خویش دگر انقلاب لازم نیست ز من گذ

دوش در خواب من آن لاله عذار آمده بودشاهد عشق و شبابم به کنار آمده بوددر کهن گلشن طوفانزده خاطر منچمن پرسمن تازه بهار آمده بودسوسنستان که هم آهنگ صبا می رقصیدغرق بوی گل و غوغای هزار آمده بودآسمان همره

نمازم را قضا کرده تماشا کردنت ای ماهبماند بین ما این رازها بینی و بین الله!من استغفار کردم از نگاه تو نمی دانـماجابت می شود این توبه کردن های با اکراهبرای من نگاه تو فقـط مانند آن لحظه استهمان لحظه که

عاشق از تشویش دنیا و غم دین فارغ استهر که از سر بگذرد از فکر بالین فارغ استچرخ غارت پیشه را با بینوایان کار نیستغنچه پژمرده از ناراج گلچین فارغ استشور عشق تازهای دارد مگر دل؟ کاین چنینخاطرم امروز از

مرا عجز و تو را بیداد دادندبه هر کس آنچه باید داد دادندبرهمن را وفا تعلیم کردندصنم را بی وفایی یاد دادندبه افسون دست و پای صید بستندبه دست صیدکش صیاد دادندگران کردند گوش گل،پس آن گهبه بلبل رخصت فریاد

چگونه باور کنمکه امروز روز من بودو شاید امروزهای دیگر هم عمری ست واژه ها را صیقل داده ام تا تو را آینگی کنندچه لحظه های بعدی را روی واژه های صیقلی شده نقاشی کرده ام تا آرزوگاهِ نقش پای تو باشندام

دل من یه روز به دریا زد و رفت پشت پا به رسم دنیا زد و رفتپاشنه ی کفش فرار و ور کشید آستین همت و بالا زد و رفتیه دفه بچه شد و تنگ غروب

اگر چه همقدم گردباد میگردمدمی نرفته ز یادم که کمتر از گردمچرا ز سینه من دود آه سرنزندکه کوهی از غم و آتشفشانی از دردمنه پرخروش! که من، آبشار یخزدهامنه پرغرور! که آتشفشان دلسردمفریب خورده عقلم، شکس

افتاده در این راه، سپرهای زیادییعنی ره عشق است و خطرهای زیادیبیهوده به پرواز میاندیش کبوتر!بیرون قفس ریخته پرهای زیادیاین کوه که هر گوشۀ آن پارۀ لعلی استخورده است بدان خون جگرهای زیادیدرد است که پرپر

بايد از پا شعــــله ي آتش دلا تا سر شومشعله از اين بيشتر كن تا كه خاكستر شومدر ميان عاشقانت از ازل تا روز حشرعهد كردم آن چنان سوزد دلم تا سر شوممهر گردون هم سري دارد

دیری است که از روی دل آرام تو دوریممحتاج بیان نیست که مشتاق حضوریمتاریک و تهی پشت و پس آینه ماندیمهرچند که همسایه ی آن چشمه ی نوریمخورشید کجا تابد از این دامگه مرگباطل به امید سحری زین شب گوریمزین قصه

ای که چشمان عزلخوان و مورّب داری !بیشتر از غزلِ « سایه » مخاطب داریچشم تو مستیِ صد جامِ پیاپی داردتو که لبهایی از انگور، لبالب داری !چشمِ تو، شرح جهانهای موازی ست مرابیشتر از کُتُبِ فلسفه مطلب داریپیش

دیدمت چشم تو جا در چشم های من گرفتآتشــی یک لحــظه آمد در دلـــم دامن گرفتآنقدر بی اختیـــار این اتفــاق افتاد کـــهاین گناه تازه ی من را خدا گردن گرفتدر دلم چیزی فرو می ریزد آیا عشق نیستاین کــــه در